τα μπλόγκς είναι φτηνό ξεπούλημα εικόνας , ηλίθιες εντυπώσεις και τίποτα άλλο , είμαστε μόνο εικόνα , είμαστε αυτό που φαινόμαστε στους άλλους κι αν αυτό δεν είναι πάντα , είναι γιατί δεν είμαστε πάντα , όλοι , ίδιοι . Ο κόσμος μου αποτελείται από εικόνες , ρευστές κι επαναλαμβανόμενες , έχτισα με τις εικόνες μου εμπειρίες και μια (ψευδ)αίσθηση αξίας της ζωής μου , της ύπαρξης , της σκέψης μου κτλ κτλ , ενώ η αξία είναι μηδαμινή , ανύπαρκτη . γεννιόμαστε για να πεθάνουμε και δεν υπάρχει τίποτα πιο μηδενιστικό απ’αυτό στη ζωή μας . Οι θεωρίες , οι μπούρδες , τα ένστικτα , καταντούν όλα αβάσταχτα βαρετά και πάντα αναζητούμε νέες θεωρίες και μπούρδες .

Το φετινό καλοκαίρι είναι τελείως στεγνό κι απάνεμο . Είναι νέο , με το νέο κόστος μιας πρώιμης ενηλικίωσης . το βαρύ κόστος των λαθών-κλισέ που ενώ είσαι σίγουρη πως ποτέ δεν θα κάνεις , πέφτουν βαριά στο κεφάλι σου για να επιβεβαιώσεις ότι δεν είσαι τίποτε παραπάνω από ένα κλισέ . Ένα προιόν , κατασκεύασμα λόγου κι εικόνας . Τα αγόρια στο στεγνό μου καλοκαίρι είναι καυτά , με τα σορτσάκια τους και την βαριά τους σεξουαλικότητα που περιφέρουν ανέμελα σε πεζοδρόμους , πουστράδικα , λεωφορεία . Τα αγόρια στο στεγνό μου καλοκαίρι είναι μακρινά και ξένα . Φορτωμένα με το βάρος των λαθών-κλισέ, περιτριγυρίζουν μόνο τη ζωή μου .

Τα αγόρια , τα κορίτσια και οι άνθρωποι , οι εικόνες και οι θεωρήσεις , είμαστε κενά και άδεια όλα , πιονάκια απλά , εγωκεντρικά γεννήματα του λόγου , να γεμίζουμε τις τυχαία φωτισμένες πόλεις , τις παραλίες και τις υπαίθριες μνήμες μας , να μιλάμε , να κλαίμε , να αισθανόμαστε , να πεθαίνουμε , με την υπέροχη σιγουριά πως δεν πρόκειται ποτε να ξαναγεννηθούμε .