Για να απαντήσω στα προηγούμενα comments είπα να γράψω καλύτερα ποστ για να θίξω κι ένα άλλο ζήτημα , αυτό της προκλητικότητας και κατά πόσο αυτή είναι απαραίτητη . Κατ’αρχάς επειδή ακούστηκαν διάφορα για την αφίσα θέλω να πω και τη δική μου άποψη , χωρις να μπορω να την ερμηνεύσω απόλυτα αφου δεν την έφτιαξα εγώ . Η αφίσα ούτε λέει ότι η ετεροφυλοφιλία είναι «απόρροια του καπιταλισμού» , ούτε είναι αερολογία . Προβάλλει ανοιχτά , στο δρόμο , ένα κομμάτι της κουαρ θεωρίας και κάτι τέτοιο είναι απλά ασυνήθιστο κι όπως είπα ξεφεύγει από τα πλαίσια της κανονικότητας , πράγμα που όπως φάνηκε μπορεί να γίνει ενοχλητικό για πολλούς από μας . Λέει λοιπον ,νομίζω, η αφίσα κάτι πολύ απλό , ότι το άτομο με την ένταξη του στην κοινωνία καλείται να είναι ετεροφυλόφιλο . Πολλά άτομα όμως (βλ. αδερφές , λεσβίες ,τρανς) έχουν μια άλλη προδιάθεση σεξουαλική που δεν συμβιβάζεται με τα καλέσματα της κοινωνίας . Πολλά απ’αυτά τα άτομα πηγαίνοντας κόντρα στα καλέσματα τις κοινωνίας επιλέγουν να ακολουθήσουν την φυσική τους προδιάθεση και επιλέγουν την ομοφυλοφιλία , υπ’αυτή την έννοια υπάρχει η λεγόμενη «σεξουαλική επιλογή» . Άλλα πάλι άτομα είτε ακολουθώντας είτε πηγαίνοντας κόντρα στη φύση τους δεν επιλέγουν να γίνουν ετεροφυλόφιλοι, αλλά εξαναγκάζονται σε αυτό. Δεν υπάρχει επιλογή , η σεξουαλικότητα πρέπει να κατευθύνεται προς άτομα μόνο του άλλου φύλου και αυστηρά και μόνο για αναπαραγωγή και για δημιουργία οικογένειας . Αυτά για το πρώτο σκέλος .

Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος η ετεροφυλοφιλία ως κυρίαρχη σεξουαλικότητα αποτελεί «σύστημα κοινωνικών προνομίων και καταναγκασμού» από την άποψη ότι τα ετεροφυλόφιλα άτομα είναι αυτά που κατά κανόνα αναλαμβάνουν θέσεις εξουσίας , απολαμβάνουν την αποδοχή της κοινωνίας , ευημερούν οικονομικά , με λίγα λόγια κυριαρχούν έναντι των άλλων σε όλους τους τομείς . Και ουσιαστικά ουδεμία σχέση έχουν οι τομείς αυτοί με το τι κάνουν στα κρεβάτια τους . Από την άλλη η ετεροφυλοφιλία ως πηγη κοινωνικής δύναμης πρέπει να είναι όπως είπα και πριν εντος ορισμένων ορίων και οπωσδήποτε αφανής . Αποτελεί ζήτημα του προσωπικου χώρου , δεν είναι κάτι φανερό κι έτσι γίνεται κάτι αυτονόητο και ταυτίζεται με το κανονικό . Σχετικά με την «ηγεμονία της ετεροφυλοφιλίας» ενδιαφέρον ιδιαίτερα είναι το σχετικό άρθρο στην προηγούμενη uncovered city .

Τέλος μια σημαντική παράλειψη ήταν ότι στην κορυφή της αφίσας έγραφε «ζώντας τη “straight” κυριαρχία» . Το αφισάκι δηλαδή κατά τη γνώμη μου δεν καταδίκαζε την ετεροφυλοφιλία ως σεξουαλικότητα , καταδίκαζε την κυριαρχία της μες στην κοινωνία εις βάρος των άλλων σεξουαλικοτήτων , καταδίκαζε μια μονόχρωμη σεξουαλικά κοινωνία . Αυτά πιστεύω εγώ . Απλές σκέψεις . Και να πω ότι οι απόψεις μου είναι μόνο δικές μου και κανείς δεν είναι υποχρεωμένος ούτε να τις ασπάζεται ούτε καν να τις διαβάζει , γράφω ότι μου κατέβει γιατι έτσι γουστάρω. Τελεία και παύλα .

Τώρα σχετικά με το κατά πόσο «βοηθάει» ή όχι η πρόκληση , θεωρώ πως μέσα από ριζοσπαστικές δράσεις έρχονται οι μεγάλες αλλαγές και η πρόκληση μπορει να αποτελέσει αφορμή για σκέψη και προβληματισμό . Αλλωστε είναι δύσκολο να ορίσουμε τι αποτελεί πρόκληση . Η ιδια μας η ύπαρξη αποτελεί ακόμα πρόκληση , όταν εκφράζεται ανοιχτά . Οι ιδέες μας αποτελούν πρόκληση . Αυτό σημαίνει πως πρέπει να κρυβόμαστε ; Είμαι υπερ των «ακραίων» δράσεων γενικά όταν υπηρετείται κάποιος σκοπός . Και το ξεσκέπασμα επωνύμων και η προβολή του κουαρ θήορι στους τοίχους είναι πρόκληση και είναι θετικές δράσεις . Δεν ξέρω αν το τελευταίο αυτό βοηθάει στους «γάμους» και τα επίσημα αιτήματα του κινήματος πάντως σίγουρα καταδεικνύει την αδικία και την ανισότητα , απλά και απροκάλυπτα . Επίσης δεν κατηγόρησα ποτε τον κ .Βαλλιανάτο ούτε και κανένα άλλο εκπρόσωπο , απλά τόνισα μια υποκριτική κατ’εμε στάση από μέρους τέτοιων ατόμων . Με το γλείψιμο κανείς δεν προχωράει . Όπως λέει και η φίλη μου η queerdom στο μπλόγκ της : δεν είμαστε γκει , είμαστε έξω φρενών ! Είμαστε;